ကဗ်ာဆရာ

(၁)
လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ခ်ိန္တုန္းက
ေမာင္ေနသန္ (သူ႕ကေလာင္နာမည္က အဲ့လို)က ညႊန္းလို႕ ဇာတ္ကားတစ္ကား ရွာၾကည့္ဖူးသည္။
The Philosophers - After the Dark ထင္သည္။
ဖီလိုေဆာ္ဖာ သင္တန္းသားေတြကို သူတို႕ဆရာက ေနာက္ဆံုး ဖိုင္နယ္အျဖစ္ Thought Experiment တစ္ခု လုပ္ခိုင္းသည္။
logic က်က် ဆင္ျခင္ခိုင္းျခင္း ျဖစ္သည္။
ကမၻာပ်က္ျပီဆိုပါစို႕။
Shelter တစ္ခု ရိွမည္။
အဲ့ဒီ Shelter ထဲ က်န္ရစ္ေနထိုင္ႏိုင္သူက အသက္ရွင္သန္ရမည္။ အနာဂတ္ရဲ႕လူသားေတြ ျဖစ္လာမည္။
ျပႆနာက Shelter က အခ်ိန္အကန္႕အသတ္၊ လူအကန္႕အသတ္ ရိွသည္။
ဒီေတာ့ ကမၻာပ်က္ခ်ိန္ ကပ္ဆိုးက်ခ်ိန္မွာ အဲ့ဒီ Shelter ထဲ ရွင္သန္က်န္ရစ္ဖို႕ရာ ဘယ္သူေတြက သင့္ေတာ္သလဲ။
ဘယ္လိုလူတန္းစားေတြက သင့္ေတာ္သလဲ ဆိုတာ ျဖစ္သည္။
တကယ့္ Brain Stroming လုပ္ခိုင္းျခင္း ျဖစ္သည္။
ထားပါ။ အဲ့ဒါက။
အဲ့ထဲမွာပါတဲ့ ဇာတ္၀င္ခန္းကို ေျပာခ်င္တာ ျဖစ္ပါသည္။
ဇာတ္လမ္းထဲမွာေတာ့
Shelter ထဲကို ၀င္ဖို႕ လူေရြးခ်ယ္ရာမွာ တစ္ေယာက္က ကဗ်ာဆရာ ဟု ေျပာလိုက္သည္။
အဲဒီ ကဗ်ာဆရာ ဆိုတဲ့လူကို ခ်က္ခ်င္း ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သတ္လိုက္ေလသည္။
ဆိုလိုတာက ကမၻာအတြက္ ရွင္သန္က်န္ရစ္ဖို႕၊ ကမၻာႀကီး ျပန္တည္ေဆာက္ဖို႕၊ မရိွမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ သူေတြထဲမွာ
ကဗ်ာဆရာ ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးအစား မပါ ဟု ရည္ညႊန္းျခင္းလား။

(၂)
ကဗ်ာဆရာက အႏုပညာသည္ အုပ္စု ထဲက ျဖစ္ပါသည္။
အလြန္ရႈပ္ေထြးေသာ ေျပာရခက္ေသာ အမ်ိဳးအစားထဲက ျဖစ္သည္။
ဆိုေတာ့ အႏုပညာ ဆိုတာ ဘာပါလိမ့္။

အမွန္ေတာ့ ဆရာ ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ရဲ႕ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဖတ္ရင္း သတိရသြားလို႕ ေရးမိသြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဆရာ့စာအုပ္ထဲမွာေတာ့

(တစ္ေယာက္ေယာက္က စိတ္ကူးေပါက္၍ ေကာက္ကာငင္ကာ လုပ္လိုက္ရာက ၾကံဳႀကိဳက္ တိုက္ဆိုင္ၿပီး တစ္ခုခုျဖစ္သြားသည္။
ထိုတစ္ခုခုကို ေတြ႕ဆံုႀကံဳႀကိဳက္လိုက္သည့္ခဏတြင္ သေဘာက် ႏွစ္ျခိဳက္သြားသည္။ ေက်နပ္၍သြားသည္။ ဒါပါပဲ။
လိုအပ္ေသာ အခ်ိန္တြင္ လိုအပ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ (သို႕မဟုတ္) ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ႏွင့္ အတူအိပ္လိုက္ရတာမ်ိဳး ျဖစ္သည္။)

စာ ၃၆၊ အႏုပညာ။

(ဒါေတြ ျမင္ေတြ႕ ၾကားသိခံစားေနရရင္ အဲဒါေတြကို ျပန္ေရးဖန္တီးပါ။ ေရးပါ။ ဖန္တီးပါ။ ဒါအလုပ္ပဲ။ လူ႕အလုပ္ပဲ။
အေရးႀကီးတာက အေရးႀကီးသည္မွာ ထို... ပါးစပ္မွ ျပည္သူ႕အတြက္ အႏုပညာ၊ ျပည္သူ႕အက်ိဳးျပဳစာေပ
အႏုပညာ ဘာညာဆိုေသာ စကားလံုးေတြလည္းေကာင္း... ပါးစပ္ႀကီးက ထြက္မလာဖို႕ပဲ ျဖစ္သည္။
ေရးစရာရိွရင္ ေရးခ်င္ရင္ေရး။ ဖန္တီးစရာရိွရင္ ဖန္တီးခ်င္ရင္ ဖန္တီး။ ဒါပဲ။ ၿပီးၿပီ။)

စာ၃၈၊ ေၾကးစည္သံ၀တၳဳတို။

ဆရာကေတာ့ အဲ့လို ခပ္ျပတ္ျပတ္ ေျပာသြားသည္။ ခုေတာ့ မရိွေတာ့။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွ မွတ္ခ်က္ မေပးရဲ၊ မေပးလို။
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အႏုပညာ ဆိုတဲ့စကားလံုးက အေတာ္နတ္ႀကီးတဲ့အထဲမွာ ပါေလသည္။

(၃)
အႏုပညာေတြထဲမွာေတာ့ ကဗ်ာ ႏွင့္ ပန္းခ်ီက ေတာ္ေတာ္ ပတ္သက္မႈ နီးစပ္သည္ဟု ထင္သည္။
ႏွစ္ခုလံုးက ပိန္ပိန္လိန္လိန္ႏွင့္ ႀကိဳးစားရျခင္း ျဖစ္သည္။
က်န္တာေတြ ဥပမာ- သီခ်င္း၊ သရုပ္ေဆာင္တာ ဘာညာက ေအာင္ျမင္မႈရလွ်င္ ခ်မ္းသာႏိုင္သည္။
ကဗ်ာ ႏွင့္ ပန္းခ်ီကေတာ့ မလြယ္ဟု ထင္သည္။ (ျမန္မာျပည္မွာ
ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ ကဗ်ာေရး ခ်မ္းသာ၊
ပန္းခ်ီေရး ခ်မ္းသာသလဲ က်ေနာ္ မသိပါ။ ၀န္ခံပါသည္။ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ အဆင္ေျပခ်မ္းသာရုံႏွင့္လည္း
ဒီအလုပ္က ေအာင္ျမင္ႀကီးပြားတတ္တဲ့အလုပ္စာရင္းထဲပါသည္ဟု ေျပာလို႕မရ)

ဘုရားေခတ္က ဂါထာေတြကို သီကံုးခဲ့တာကို ကဗ်ာလို႕ ေျပာႏိုင္မလား။
ကဗ်ာက ခုေခတ္မွ ေပၚလာတာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာသည္။
သို႕တိုင္ ကဗ်ာႏွင့္ပတ္သက္၍ လူေတြ၏အျမင္မွာ အ့ံအားသင့္စရာ ေကာင္းေနပါေသးသည္။

ဆိုလိုတာက
ကိုယ့္ Professional Field ထဲမွာ ကဗ်ာေရးတယ္လို႕ ေျပာလိုက္ရင္ ဘယ္လို တံု႕ျပန္မႈ မ်ိဳး ရသလဲ ???

House Surgeon ဆင္းတုန္းက (သူတို႕ကေမးလို႕) ငါ ကဗ်ာေရးတယ္လို႕ ေျဖလိုက္တဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္းမတစ္သိုက္က ၀ါးခနဲ ရယ္ၾကသည္။
သုိးကေလ ပုပၸါးနတ္ေတာင္ အေခါင္ျမင့္ဖ်ား အဲ့လို ကဗ်ာမ်ိဳးလားဟု စၾကသည္။

ေနာက္တစ္ႀကိမ္ တစ္ေနရာတြင္ တစ္ေယာက္က ေမးလို႕ ေျဖမိျပန္သည္။
အားတဲ့အခါ ကဗ်ာေရးပါသည္ ဟု။
ထို ဆရာ၀န္ကေတာ့ သူသိပါတယ္ဟူေသာ ဒီဇိုင္းျဖင့္ ျပန္ေျပာသည္။
အင္း ခုေခတ္ကေတာ့ ေမာ္ဒန္ေတြ ေခတ္စားတာေပါ့ ဟု။

ခက္တာက ကဗ်ာေရးတယ္ဟု ေျပာလိုက္လွ်င္ ေလးလံုးစပ္ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္၊ မဟုတ္ရင္ ေမာ္ဒန္ပဲဟု လူေတြက(ကဗ်ာအ၀န္းအ၀ိုင္းမဟုတ္သူမ်ားက)
ယူဆၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
အလြန္ဆံုးသိမွ ပို႕စ္ေမာ္ဒန္ထိပါပဲ။ တိတိပပ သိတာမဟုတ္။ ေလးလံုးစပ္၊ လကၤာ၊ ေမာ္ဒန္၊ ပို႕စ္ေမာ္ဒန္ ဒီအေခၚအေ၀ၚ သိရင္ကို ဂိတ္ကုန္ၿပီ။
ဒါကလည္း သိပ္ေတာ့ မထူးဆန္းလွပါ။ ကဗ်ာကို စိတ္၀င္စားေနမွ ျဖစ္သည္ကိုး။

တခ်ိဳ႕ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေခတ္ေပၚကဗ်ာကို ႀကိဳက္တတ္ ႏွစ္သက္တတ္သူေတြလည္း ရိွသည္။ အဲ့လို လူေတြဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့တတ္။
တကယ့္ရွားပါးရတနာေတြကိုး။

(၄)
ရယ္စရာေကာင္းတာ တစ္ခုေတာ့ ရိွသည္။

တစ္ခါက တစ္ညတြင္ သူငယ္ခ်င္းဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ ဆိုင္ကယ္စီး ျပန္လာၾကသည္။
ည ကိုးနာရီခြဲလုၿပီ။
အဲဒီေန႕က သူေရာ ကၽြန္ေတာ္ေရာ အလုပ္ပင္ပန္းလာၾကသည္။ အလုပ္ထဲမွာ အဆင္မေျပမႈေတြ ဆက္တိုက္ႀကံဳလာၾကရသည္။
အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ဆိုင္ကယ္စီးရင္းႏွင့္ စားျမံဳ႕ျပန္ၾကသည္။
ကၽြန္ေတာ္က တစ္ခါတစ္ခါ ဆိုင္ကယ္စီးရင္း စိတ္ထဲေပၚရာ ကဗ်ာရြတ္တတ္တဲ့အက်င့္ ရိွသည္။
အဆင္မေျပတာေတြ ေျပာၾကရင္း ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ကဗ်ာကို သတိရသြားသည္။
ထုိ႕ေၾကာင့္ ထရြတ္သည္။

{ေကာင္းကင္ႀကီးတစ္ခုေအာက္မွာ
ဘာမွအဆင္မေျပသူတစ္ေယာက္ကိုမွ
ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္ဆိုတာ
တရားမဲ့လြန္းပါတယ္။}

ေနာက္မွ လိုက္လာေသာ သူငယ္ခ်င္းမွ ေမးသည္။
*အဲ့ဒါ ဘာရြတ္တာလဲ။
+ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ ကဗ်ာစာသားပါ။
*ဘယ္သူ။
+ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ေလ။ မင္းမသိဘူးလား။ (အမွန္ေတာ့ သူ စာသိပ္မဖတ္တာ၊ကဗ်ာစိတ္မ၀င္စားတာ သိရက္နဲ႕ေမးမိျခင္း ျဖစ္သည္။)
*သိဘူးေလ။ ဘာလို႕ရြတ္တာလဲ။
+သူက ျမန္မာျပည္မွာ ေတာ္ေတာ္နာမည္ႀကီးတဲ့အထဲမွာပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာႀကီးေပါ့ကြာ။
ငါ ရြတ္တာက သူ႕စာသားေတြက ငါတို႕ ဒီေန႕ ႀကံဳေတြ႕ေနရတာနဲ႕ တိုက္ဆိုင္တယ္ထင္လို႕။
ငါ ခံစားရလို႕။
* ဘယ္မွာ တူလို႕လဲ။ ဘာမွလည္း မဆုိင္ဘူး။
+ အာ။ ငါတို႕လည္း ဒီေန႕ ဘာလုပ္လုပ္ အဆင္မေျပခဲ့ဘူးေလ။ အထင္လြဲအျမင္လဲြလည္း ခံရတယ္။
အဲ့ေတာ့ ငါ ဒီစာသားကို သတိရသြားလို႕။
* ငါေတာ့ ဘယ္လိုမွ မခံစားရဘူး။
+ အင္း ဒါေတာ့ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ခံစားမႈ ခံစားပံုျခင္း တူခ်င္မွ တူမွာေပါ့။
* ဟုတ္ပါဘူး။ ဘာမွဆိုင္ဘူး။
+ အင္း။ ထားလိုက္ပါ။ မင္းမွ ကဗ်ာ စိတ္မ၀င္စားပဲ။

(၅)
၂၀၁၆ ရဲ႕ ညတစ္ည ျဖစ္ပါသည္။

(၆)
ေတာင္ေတြးေျမာက္ေရး ေရးျဖစ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
ေမးဦးမည္။

သင္တို႕ဆိုရင္ေရာ
ကဗ်ာဆရာကို အသက္ရွင္သန္သင့္တဲ့လူစာရင္းထဲ ထည့္မွာလား။
ကဗ်ာဆရာေတြ မရိွရင္ေရာ ကမၻာႀကီးက ဘာျဖစ္သြားႏိုင္လဲ။

မေျဖလည္း ဘာမွမျဖစ္ပါ။


နရီမင္းထက္
27.10.16