အားနာစကား(အဲ့လိုထင္တယ္)

ဒါကို ဒီလိုမ်ိဳး ေရးရတာကေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္တယ္။

အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္တယ္ဆိုတာက...

ဒီဘေလာ့က က်ေနာ္ စိတ္ေပါက္မွ လိပ္ေလာက္ေျပးသလို ေရးခ်င္တဲ့အခ်ိန္ လာေရး၊
စိတ္္မပါရင္ အိပ္ရာက မထသလို ပစ္ထားတတ္တဲ့ ကဗ်ာဘေလာ့ ျဖစ္လို႕ပါပဲ။

ဘေလာ့မွာ ကဗ်ာ လာဖတ္တဲ့လူေတြ တခ်ိဳ႕ ရိွတယ္။
ဒါေပမဲ့ အမ်ားႀကီးလည္း မဟုတ္ဘူး။ နဲနဲေပါ့။
သူတို႕ကလည္း စိတ္ေပါက္မွ လိပ္ေလာက္ ေရးသလို အာရုံရရင္ ရသလို လာဖတ္တဲ့သူေတြေပါ့။

သူတို႕လာဖတ္တဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ္ ကဗ်ာအသစ္တင္ထားရင္ သူတို႕ ေက်နပ္မွာေပါ့။

သူတို႕ ပထမတစ္ေခါက္ လာဖတ္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္နဲ႕ ဒုတိယတစ္ေခါက္ လာဖတ္တဲ့အခ်ိန္ၾကားမွာ
က်ေနာ္ (ငပ်င္း)က ဘာမွ တင္မထားရင္ သူတို႕က စိတ္ေလသြားၿပီေပါ့။

အဲ့ဒါ ဘယ္လို သိသလဲ ဆိုေတာ့
တစ္ခါတေလ (သူတို႕နဲ႕ fb ကေနတဆင့္) ျပန္သိရတာေပါ့။
ကဗ်ာ တင္ပါဦးေပါ့။
ဒီေလာက္ပါပဲ၊
သူတို႕ေျပာလည္း က်ေနာ္က တင္ခ်င္မွ တင္ျဖစ္တာပါ။ ေရးထားတာလည္း ရိွဦးမွ၊ စိတ္လည္း ေပါက္ဦးမွ၊

ဒီလနဲ႕အရင္လၾကားမွာ စာေမးပြဲေၾကာင့္ ကဗ်ာတင္ဖို႕ ၾကဲသြားတယ္ပဲ ထားပါေတာ့။
က်ေနာ္ အားနာသလို ျဖစ္မိပါတယ္။
ဘယ္ေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ လာဖတ္မယ္မွန္းမသိတဲ့ က်ေနာ့္ဘေလာ့ကို ဖတ္သူ တခ်ိဳ႕အတြက္။

ၾကည့္စမ္း။
ဒီစာကိုေရးရတာ ဘယ္ေလာက္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ႏိုင္လိုက္သလဲဆိုတာ။

Public Awareness မမ်ားခ်င္လို႕ fb မွာ မေရးပဲ blog မွာ ေရးတယ္။
blog မွာ လာဖတ္္တဲ့ လူနည္းနည္းက ကဗ်ာမတင္လို႕ ေျပာမွာကိုလည္း အားနာတယ္တဲ့။
အားနာလို႕လည္း ဘေလာ့ကို ဘယ္ေလာက္ဂရုစိုက္မစိုက္လည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ သိပါတယ္။
အဲ့ဒီ လူနည္းနည္းက ဘယ္မွာလဲလို႕ ေမးရင္လည္း ဘယ္လို ေျဖရမယ္မွန္း သိမယ္ မဟုတ္ဘူး။

ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရူးေၾကာင္ေၾကာင္ ႏိုင္လိုက္တဲ့ ေျဖရွင္းခ်က္ပါလိမ့္။

:D