ေၾကကြဲေရာင္ႏွင္းေတြ...

ေၾကကြဲေရာင္ႏွင္းေတြ...


ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘ၀မွာ ...
လက္လႊတ္ခဲ့ရျခင္းေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရိွခဲ့ပါသလဲ။

သိသိရက္နဲ႕ လက္လႊတ္ေပးခဲ့ရတာေတြ။
မသိလိုက္မသိဖာသာနဲ႕ လက္လႊတ္ေပးလိုက္ရတာေတြ၊

ဒါဆို...
လက္လႊတ္ခံလိုက္ရတာကေရာ ဆံုးရႈံးျခင္းပဲလား၊
ဆံုးရႈံးျခင္းတစ္မ်ိဳးလား။
ဆံုးရႈံးတာေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား။

ေသခ်ာတာကေတာ့...
ေက်ေက်နပ္နပ္နဲ႕ လက္လႊတ္အေလ်ာ့ေပးလိုက္ရတာဟာ
ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လံုးကို ခ်စ္ခင္စြာနဲ႕ လမ္းခြဲေပးလိုက္တာမ်ိဳးပဲျဖစ္မွာပါ။

ကိုယ္တတ္ႏိုင္လို႕ျဖစ္ေစ... ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ေတာ့လို႕ပဲျဖစ္ေစေပါ့။
(ခ်စ္တိုင္းလည္း မညား၊ ညားတိုင္းလည္း မခ်စ္) ဆိုတာလို။

(လမ္းခြဲေတာ့မည္လား...လက္တြဲမျဖဳတ္ခင္အထိေတာ့...လက္ခ်င္းျမဲျမဲဆုပ္ကိုင္ထားေစခ်င္သည္) တဲ့။
ဆရာ တာရာမင္းေ၀က သူ႕စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ ေရးခဲ့တယ္။

တစ္စံုတစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္ရက္နဲ႕ လမ္းခြဲလိုက္တာမ်ိဳး။
သူ႕ရဲ႕ ရွင္သန္လိုစိတ္ကို ဆက္ၿပီး မပိတ္ပင္လိုေတာ့တာ။
သူ႕ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ကိုယ္က အဟန္႕အတားျဖစ္ေနတဲ့အခါ အလိုက္တသိနဲ႕ ေဘးေရွာင္ေပးလိုက္တာ။
က်ရႈံးျခင္းရဲ႕ျပယုဂ္ျဖစ္တဲ့ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူ႕ကို မနာက်င္ေစလိုေတာ့တာ။
ကုိယ့္ေဘးမွာ ရိွေနရင္ သူ ငိုေနရၿပီး တစ္ျခားလူတစ္ေယာက္ဆီဟာ သူရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကိုပဲ
ကိုယ္ လက္ခံလိုက္ရတာ။
Ed Sheeran ကေတာ့ သူ႕ရဲ႕သီခ်င္းထဲမွာ " Baby...You look Happier.....You Do " တဲ့။
ကေလးေရ...မင္းၾကည့္ရတာ ပိုေပ်ာ္ေနပံုပဲ တဲ့။ ေသခ်ာပါတယ္ တဲ့၊။

ေဆာင္းရာသီက တစ္စတစ္စနဲ႕ ေအးလာၿပီ။
ႏို၀င္ဘာ...သို႕ လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေရးခဲ့ဖူးတာကို မွတ္မိေနတုန္းပဲ။

တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႕ က်ံဳးျမိဳ႕ရိုးႀကီးလည္း ျမဴေတြနဲ႕ အံု႕ဆိုင္းမိႈင္းေ၀ လာေရာ့မယ္။

La La Land ဆိုတဲ့ Musical Film ကို ၾကည့္ဖူးၾကသလား။
မင္းသားက Ryan Gosling နဲ႕ မင္းသမီးက Emma Stone တို႕ သရုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ကားေပါ့။
အရမ္းခ်စ္ခဲ့ တြဲခဲ့ၾကေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာ အေျခအေနအရပ္ရပ္က မတိုက္ဆိုင္ေတာ့တဲ့အတြက္
တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ေ၀းခဲ့ၾကရတာေပါ့။

ဇာတ္ကားရဲ႕ဇာတ္သိမ္းခန္းမွာ...
Ryan က သူ႕ရဲ႕ Jazz Bar မွာ သီခ်င္းတီးခတ္ေဖ်ာ္ေျဖေနတုန္း Emma က သူ႕ရဲ႕ခင္ပြန္းနဲ႕ ဆိုင္ထဲကို ၀င္လာမိတယ္။
အဲ့ဒီ အခန္းက ဇာတ္ကားရဲ႕အေကာင္းဆံုးအခန္းပဲ။ Emma နဲ႕ သူ႕ခင္ပြန္းနဲ႕ ဆိုင္ထဲ ၀င္လာနားေထာင္ေနတာကို သိတဲ့အခါ Ryan က သူနဲ႕အမ္မာရဲ႕အေၾကာင္းကို ပီယာႏိုနဲ႕သီခ်င္းလုပ္တီးတယ္ပဲ ဆိုၾကပါစို႕။
သီခ်င္းရဲ႕မယ္လိုဒီေတြထဲမွာ သူနဲ႕အမ္မာနဲ႕သာ လမ္းမခြဲျဖစ္ၾကရင္ သူတို႕ ဘယ္လုိတြဲၾကမယ္။
ဘယ္လို လည္ပတ္ၾကမယ္။ ဘယ္လိုလက္ထပ္မယ္။ ဘယ္လိုေနမယ္။ ဘယ္လိုကေလးရမယ္။
ၿပီးေတာ့့ ဒီ ဂ်က္ဇ္ဘားကို လက္တြဲၿပီး လမ္းေလွ်ာက္၀င္လာခဲ့တာ သူတို႕ျဖစ္ေနခဲ့လိမ့္မယ္ ဆိုတာကို
သီခ်င္းနဲ႕ သီက်ဴးခဲ့တယ္။

စြန္႕လႊတ္ခဲ့သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ Nostalgia ပဲေပါ့ေလ။

သီခ်င္းအၿပီးမွာ အားလံုးက သေဘာက်လက္ခုပ္တီးအားေပးၾကေပမယ့္ အတိတ္ရဲ႕ေစစားမႈမွာ နစ္မြန္းေနၾကသူႏွစ္ေယာက္။

အမ္မာဟာ သီခ်င္းဆက္နားေထာင္ဖို႕ အင္အားမရိွခဲ့ဘူး။
အမ္မာ ဆိုင္ထဲကထြက္ဖို႕အလုပ္မွာ ရိုင္ယန္နဲ႕ အၾကည့္ခ်င္းဆုံမိၾကတယ္။ တဒဂၤေလးပါပဲ၊
ရုိင္ရန္က ၿပံဳးျပလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီ အျပံဳးဟာ သိပ္အဓိပါၸယ္ရိွတဲ့ အၿပံဳးပါပဲ၊
နားလည္ပါတယ္၊ ရပါတယ္၊ ခြင့္လႊတ္ပါတယ္၊ ျဖစ္ပါတယ္၊ လုပ္ပါ၊ ေရွ႕ဆက္ပါ၊ မင္း အဆင္ေျပသလို
ေပ်ာ္ရႊင္ပါ၊ ငါ့ဘက္က ေအးေဆးပါ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ မ်ားစြာနဲ႕။

အဲ့ဒီအၿပံဳးေၾကာင့္ပဲ အမ္မာဟာ လြတ္လပ္သြားတယ္၊ ေပါ့ပါးသြားတယ္၊ ဆိုင္ထဲကေန ထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္။

က်ေနာ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွာ ေရးခဲ့ဖူးသလိုပါပဲ။

(ကိုယ့္ျပႆနာေတြကို သူ႕ကို မေျပာျပခ်င္ေတာ့ဘူး၊
ကိုယ့္ဘက္က ေအးေဆးပါ၊ ေသလို႕ရပါတယ္။

သူ႕ကိုေတာ့ ရွင္သန္ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တယ္။ )
ဆိုသလိုပါပဲ။

စြန္႕လႊတ္တာ လက္လႊတ္တာ အေလွ်ာ့ေပးလိုက္တာ။

ကိုယ့္ေၾကာင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနရမယ္ဆို...
အဲ့ဒါဟာ ေကာင္းေသာအရာပဲ မဟုတ္လား......။။

Baby...you look Happier...You Do..../


နရီမင္းထက္
101118PM

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Left Hand Man

ျမစ္ပ်ိဳမ - ၂

ကဗ်ာဆရာ