Aung Cheimt and Me
(၁)
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ ကတ္သေလာက္ ကို ဖတ္ေနပါတယ္။
ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္က သူထိေတြ႕ဆံုခဲ့ရတဲ့သူေတြ အေၾကာင္းကို ေအာက္ေမ့ဖြယ္ ျပန္ေရးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဖတ္ရင္းနဲ႕ ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ စသိခဲ့ပံုကို သတိရလာပါတယ္။
(၂)
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ငယ္ရြယ္ပါေသးတယ္။ (ခုလည္း သိပ္ႀကီးလွတယ္ေတာ့လည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး)
အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေခတ္ျဖစ္ပါတယ္။
တစ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သတင္းစာ ဖတ္ေနပါတယ္။
ခုေခတ္လို ပုဂၢလိကသတင္းစာေတြ မထြက္ေသး၊ ထြက္ခြင့္မရေသးပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ေနတာဟာ ေၾကးမံု၊ ျမန္မာ့အလင္း၊ ရတနာပံု၊ မႏၱေလး တစ္ေစာင္ေစာင္ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။
(အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ သတင္းစာ ေန႕တိုင္း ဖတ္ေလ့ရိွပါတယ္။)
ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ေနတဲ့ ေန႕စဥ္သတင္းစာထဲမွာ ေၾကာ္ျငာတစ္ခု ပါရိွပါတယ္။
ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ ထြက္ရိွတဲ့အေၾကာင္း စာအုပ္အညႊန္း ေလးေထာင့္ကြက္ေလး ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။
အဲ့ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အာရုံကို ဆြဲယူတဲ့ ကဗ်ာစာပိုဒ္တစ္ခု ပါရိွပါတယ္။
" အဲ့ဒီလူေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ရယ္စရာေတြ လုပ္ျပတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႕က ရယ္ရမွာ အားနာတယ္
အားနာနာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရယ္ပါတယ္
ရယ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စိတ္ညစ္တယ္။
တစ္ဆိတ္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ယံုေစခ်င္ပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ေပါ့ပါးသြားေအာင္ တကယ္ရယ္ခ်င္ပါတယ္။ "
ကဗ်ာေရးသူက ေအာင္ခ်ိမ့္ ျဖစ္ၿပီး စာအုပ္နာမည္က အသည္းစဲြကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲ့စာပိုဒ္ ပါတယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်သြားပါတယ္။
၀ယ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးမိပါတယ္။
အဲ့ဒါ ဘ၀မွာ ပထမဆံုး ေအာင္ခ်ိမ့္ကို စသိျခင္းပါပဲ။
ဘယ္သူမွမေျပာဖူး၊ မေတြ႕ဖူးပဲ စသိတာပါပဲ။
ဒီမွာတင္ မရပ္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးေပမယ့္ နဂါး၊ ထြန္းဦး မသြားျဖစ္ေသးပါ။
(သြားေလ့သြားထ မရိွတာလည္း ပါပါတယ္)
တစ္ရက္မွာ အိမ္နားက စာေရးကိရိယာဆိုင္မွာ စာေရးကိရိယာ သြား၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။
(ေဘာပင္ စသည္ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္)
သူတို႕က ေက်ာင္းသင္ခန္းစာဆိုင္ရာ စာစီစာကံုး ဘာညာစာအုပ္ေလးေတြလည္း ျဖန္႕ခင္းေရာင္းခ်ပါတယ္။
အဲ့ဒီမွာ သက္တန္႕ေလးနဲ႕ ေအာင္ခ်ိမ့္စာအုပ္ကို သြားေတြ႕ပါတယ္။
အံ့ၾသစရာပါ။ စာေရးကိရိယာဆိုင္ေလးမွာ ေအာင္ခ်ိမ့္ ရဲ႕ အသည္းစဲြကဗ်ာဆရာ တစ္အုပ္ ရိွေနပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမဆံုး ေအာင္ခ်ိမ့္ စာအုပ္ပါ။
အမွာစာ ကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ေၾကြရပါတယ္။
ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ အမွာစာေတြက ခုေခတ္လိုေျပာရရင္ ေတာ္ကီလန္းပါတယ္။
တျခားလူေတြနဲ႕ မတူပါ။
တကယ္လို႕ အသည္းစဲြကဗ်ာဆရာ ကို မွားၿပီး အသည္းကဲြကဗ်ာဆရာ လို႕ ဖတ္ရင္လည္း ...... ရပါတယ္။
သူေျပာပံုေရးထားပံုက။
(၃)
အဲဒီစာအုပ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေတာလား ထပ္ထြက္ပါတယ္။
ေတာလားကို ကဗ်ာငယ္ေလးေတြ စုထားတာလို႕ ထင္မိပါတယ္။
ဒီခါ ၀ယ္ျဖစ္တာကေတာ့ ေအာင္ခ်ိမ့္ မို႕လို႕ ၀ယ္တာပါ။ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။
ေတာလား က ကဗ်ာရွည္လံုးခ်င္းပါ။
စကားစပ္မိလို႕ ကဗ်ာရွည္ လံုးခ်င္းထဲမွာ ႀကိဳက္တာ ႏွစ္ခုရိွပါတယ္။
ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ေတာလားရယ္ မိုဃ္းေဇာ္ရဲ႕ မိုဃ္းေဇာ္အလိုမရိွ ရယ္။
ေတာလားကလည္း ရွိန္ရတာပါပဲ။
တစ္ခ်က္ ပိတ္ကန္ခံရရင္
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေဆာင့္ထြက္လာတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ငါ့ကဗ်ာကို အရသာခံ ဖတ္သင့္ပါတယ္။
အဲ့လို စာသားမ်ိဳးေတြ။
(၄)
ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ထူးေျပာဖို႕ရာ လိုမယ္မထင္ပါဘူး။
ေအာင္ခ်ိမ့္ဟာ ေအာင္ခ်ိမ့္ပါပဲ။
စာအုပ္တိုင္းနီးပါး ရွာ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။
စာအုပ္မရိွရင္ E book ရိွရမယ္။
ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
တခ်ိဳ႕စာသားမ်ားဟာ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ စဲြေနရစ္ပါတယ္။
ဦးခိုက္ရိွခိုးပါ၏ အရွင္ဘုရား
တပည့္ေတာ္ဟာ ဘယ္သူလဲ။
ျပန္မေတြ႕တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့
ငါတို႕ရဲ႕ အသည္းကဲြမႈဟာ သဲလိုတစ္လက္လက္။
ပုလင္းနဲ႕ပုလင္းအဖံုးလို
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မုခ်လိုအပ္သူေတြ ရိွတယ္
သတိရၾက။
(၄)
ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ မႏၱေလးကို လာတုန္းက
ကၽြန္ေတာ္က ဇီးပင္ႀကီးမွာ ယူနီေဖာင္းအျပာႀကီး၀တ္လ်က္
ခပ္ညံ့ညံ့သင္တန္းတစ္ခု တက္လ်က္ ရိွပါတယ္။
(၅)
မင္းက ေအာင္ခ်ိမ့္လား
ဟုတ္မယ္ ထင္တယ္။
ေကာင္မေလးဆီက လက္ေဆာင္ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူမဟာ အက်င့္စရိုက္ လံုး၀မတူပါဘူး။
ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ကဗ်ာေတြကိုေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့ေနရာမွာ တူပါတယ္။
ေအာင္ခ်ိမ့္ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ သူမက ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးေလ့ ရိွပါတယ္။
တကယ့္အျဖစ္အပ်က္
ဗိုက္ဆာ၍ ကဗ်ာေရးမရ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ...
ငါတို႕ ေနာက္ေျပာင္ေနျခင္း မဟုတ္ပါ
ငါတို႕ ေနာက္ျပန္ႀကီး သြားေနတယ္
ငါတို႕ ေဘးတိုက္ႀကီး သြားေနတယ္
ု
အမ်ားသံုးကားမ်ား စီးတဲ့အခါ ကဗ်ာကို ရြတ္ျပေတာ့ သူမ တခစ္ခစ္ သေဘာက်ေနပါတယ္။
(၆)
ဤတြင္ေရြ႕
ဤစာစု ၿပီး၏
ဒန္တန္႕ဒန္...။
(ေအာင္ခ်ိမ့္ေလသံျဖင့္)။
နရီမင္းထက္
25.10.16
(၁)
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ ကတ္သေလာက္ ကို ဖတ္ေနပါတယ္။
ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္က သူထိေတြ႕ဆံုခဲ့ရတဲ့သူေတြ အေၾကာင္းကို ေအာက္ေမ့ဖြယ္ ျပန္ေရးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဖတ္ရင္းနဲ႕ ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ စသိခဲ့ပံုကို သတိရလာပါတယ္။
(၂)
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ငယ္ရြယ္ပါေသးတယ္။ (ခုလည္း သိပ္ႀကီးလွတယ္ေတာ့လည္း မဟုတ္ေသးပါဘူး)
အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေခတ္ျဖစ္ပါတယ္။
တစ္ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သတင္းစာ ဖတ္ေနပါတယ္။
ခုေခတ္လို ပုဂၢလိကသတင္းစာေတြ မထြက္ေသး၊ ထြက္ခြင့္မရေသးပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ေနတာဟာ ေၾကးမံု၊ ျမန္မာ့အလင္း၊ ရတနာပံု၊ မႏၱေလး တစ္ေစာင္ေစာင္ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။
(အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ဟာ သတင္းစာ ေန႕တိုင္း ဖတ္ေလ့ရိွပါတယ္။)
ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ေနတဲ့ ေန႕စဥ္သတင္းစာထဲမွာ ေၾကာ္ျငာတစ္ခု ပါရိွပါတယ္။
ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ ထြက္ရိွတဲ့အေၾကာင္း စာအုပ္အညႊန္း ေလးေထာင့္ကြက္ေလး ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။
အဲ့ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္အာရုံကို ဆြဲယူတဲ့ ကဗ်ာစာပိုဒ္တစ္ခု ပါရိွပါတယ္။
" အဲ့ဒီလူေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ရယ္စရာေတြ လုပ္ျပတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႕က ရယ္ရမွာ အားနာတယ္
အားနာနာနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရယ္ပါတယ္
ရယ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စိတ္ညစ္တယ္။
တစ္ဆိတ္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ယံုေစခ်င္ပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ေပါ့ပါးသြားေအာင္ တကယ္ရယ္ခ်င္ပါတယ္။ "
ကဗ်ာေရးသူက ေအာင္ခ်ိမ့္ ျဖစ္ၿပီး စာအုပ္နာမည္က အသည္းစဲြကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲ့စာပိုဒ္ ပါတယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်သြားပါတယ္။
၀ယ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးမိပါတယ္။
အဲ့ဒါ ဘ၀မွာ ပထမဆံုး ေအာင္ခ်ိမ့္ကို စသိျခင္းပါပဲ။
ဘယ္သူမွမေျပာဖူး၊ မေတြ႕ဖူးပဲ စသိတာပါပဲ။
ဒီမွာတင္ မရပ္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးေပမယ့္ နဂါး၊ ထြန္းဦး မသြားျဖစ္ေသးပါ။
(သြားေလ့သြားထ မရိွတာလည္း ပါပါတယ္)
တစ္ရက္မွာ အိမ္နားက စာေရးကိရိယာဆိုင္မွာ စာေရးကိရိယာ သြား၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။
(ေဘာပင္ စသည္ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္)
သူတို႕က ေက်ာင္းသင္ခန္းစာဆိုင္ရာ စာစီစာကံုး ဘာညာစာအုပ္ေလးေတြလည္း ျဖန္႕ခင္းေရာင္းခ်ပါတယ္။
အဲ့ဒီမွာ သက္တန္႕ေလးနဲ႕ ေအာင္ခ်ိမ့္စာအုပ္ကို သြားေတြ႕ပါတယ္။
အံ့ၾသစရာပါ။ စာေရးကိရိယာဆိုင္ေလးမွာ ေအာင္ခ်ိမ့္ ရဲ႕ အသည္းစဲြကဗ်ာဆရာ တစ္အုပ္ ရိွေနပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမဆံုး ေအာင္ခ်ိမ့္ စာအုပ္ပါ။
အမွာစာ ကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ေၾကြရပါတယ္။
ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ အမွာစာေတြက ခုေခတ္လိုေျပာရရင္ ေတာ္ကီလန္းပါတယ္။
တျခားလူေတြနဲ႕ မတူပါ။
တကယ္လို႕ အသည္းစဲြကဗ်ာဆရာ ကို မွားၿပီး အသည္းကဲြကဗ်ာဆရာ လို႕ ဖတ္ရင္လည္း ...... ရပါတယ္။
သူေျပာပံုေရးထားပံုက။
(၃)
အဲဒီစာအုပ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ေတာလား ထပ္ထြက္ပါတယ္။
ေတာလားကို ကဗ်ာငယ္ေလးေတြ စုထားတာလို႕ ထင္မိပါတယ္။
ဒီခါ ၀ယ္ျဖစ္တာကေတာ့ ေအာင္ခ်ိမ့္ မို႕လို႕ ၀ယ္တာပါ။ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ။
ေတာလား က ကဗ်ာရွည္လံုးခ်င္းပါ။
စကားစပ္မိလို႕ ကဗ်ာရွည္ လံုးခ်င္းထဲမွာ ႀကိဳက္တာ ႏွစ္ခုရိွပါတယ္။
ေအာင္ခ်ိမ့္ရဲ႕ေတာလားရယ္ မိုဃ္းေဇာ္ရဲ႕ မိုဃ္းေဇာ္အလိုမရိွ ရယ္။
ေတာလားကလည္း ရွိန္ရတာပါပဲ။
တစ္ခ်က္ ပိတ္ကန္ခံရရင္
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ေဆာင့္ထြက္လာတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ငါ့ကဗ်ာကို အရသာခံ ဖတ္သင့္ပါတယ္။
အဲ့လို စာသားမ်ိဳးေတြ။
(၄)
ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ထူးေျပာဖို႕ရာ လိုမယ္မထင္ပါဘူး။
ေအာင္ခ်ိမ့္ဟာ ေအာင္ခ်ိမ့္ပါပဲ။
စာအုပ္တိုင္းနီးပါး ရွာ၀ယ္ျဖစ္ပါတယ္။
စာအုပ္မရိွရင္ E book ရိွရမယ္။
ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
တခ်ိဳ႕စာသားမ်ားဟာ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ စဲြေနရစ္ပါတယ္။
ဦးခိုက္ရိွခိုးပါ၏ အရွင္ဘုရား
တပည့္ေတာ္ဟာ ဘယ္သူလဲ။
ျပန္မေတြ႕တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့
ငါတို႕ရဲ႕ အသည္းကဲြမႈဟာ သဲလိုတစ္လက္လက္။
ပုလင္းနဲ႕ပုလင္းအဖံုးလို
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မုခ်လိုအပ္သူေတြ ရိွတယ္
သတိရၾက။
(၄)
ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ မႏၱေလးကို လာတုန္းက
ကၽြန္ေတာ္က ဇီးပင္ႀကီးမွာ ယူနီေဖာင္းအျပာႀကီး၀တ္လ်က္
ခပ္ညံ့ညံ့သင္တန္းတစ္ခု တက္လ်က္ ရိွပါတယ္။
(၅)
မင္းက ေအာင္ခ်ိမ့္လား
ဟုတ္မယ္ ထင္တယ္။
ေကာင္မေလးဆီက လက္ေဆာင္ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူမဟာ အက်င့္စရိုက္ လံုး၀မတူပါဘူး။
ဆရာေအာင္ခ်ိမ့္ကဗ်ာေတြကိုေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့ေနရာမွာ တူပါတယ္။
ေအာင္ခ်ိမ့္ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ သူမက ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးေလ့ ရိွပါတယ္။
တကယ့္အျဖစ္အပ်က္
ဗိုက္ဆာ၍ ကဗ်ာေရးမရ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ...
ငါတို႕ ေနာက္ေျပာင္ေနျခင္း မဟုတ္ပါ
ငါတို႕ ေနာက္ျပန္ႀကီး သြားေနတယ္
ငါတို႕ ေဘးတိုက္ႀကီး သြားေနတယ္
ု
အမ်ားသံုးကားမ်ား စီးတဲ့အခါ ကဗ်ာကို ရြတ္ျပေတာ့ သူမ တခစ္ခစ္ သေဘာက်ေနပါတယ္။
(၆)
ဤတြင္ေရြ႕
ဤစာစု ၿပီး၏
ဒန္တန္႕ဒန္...။
(ေအာင္ခ်ိမ့္ေလသံျဖင့္)။
နရီမင္းထက္
25.10.16
Comments
Post a Comment